چاپ مطلب

زخم پای دیابتی (DIABETIC FOOT)

تاریخ انتشار ۱۳۹۴/۲/۱ , ۱۰:۳۷

میزان شروع دیابت در دنیا به سرعت در حال افزایش است که عمدتا بدلیل افزایش شهرنشینی می باشد در سال 2000 حدود 170 میلیون نفر در دنیا مبتلا به دیابت وجود داشت که تخمین زده می شود در سال 2025 به 370 میلیون نفر برسد دیابت بروز بیماریهای قلبی عروقی را حدود 2تا8 برابر میکند.

میزان گرفتگی عروق محیطی و اندام ها در بیماران با دیابت تیپ 2 بالا می باشد (حداقل 20% ) که تظاهرات بالینی متفاوتی از گرفتگی و درد عضلانی اندام تحتانی و پاها (عضلات ساق پا و ران ) بهنگام راه رفتن تا زخم های وسیع و شدید ناحیه انگشتان پا و مچ دارد با اینحال بیشتر بیماران بدلایل متفاوت از جمله عدم تحرک کافی و درگیری عروق عصبی اندام تحتانی (نروپاتی) و بی حسی اندام فاقد علایم بالینی می باشند.

مهترین علت نیاز به توجه به این بیماران جلوگیری از بروز زخم های ديابتيDIBETIC FOOT) ) که نهایتا منجر به قطع عضو و ناتوانایی جسمی می شود بهمین دلیل معاینات دوره ای بیماران دیابتی بصورت کنترل نبض های محیطی و انجام سونوگرافی های داپلر اندام تحتانی جهت برسی وضعیت خونرسانی اندام ها بسیار مهم می باشد.

با پیشرفت علم  روشهای جدید درمان عروق محیطی مخصوصا در بیماران دیابتی میزان بیماران دیابتی که بدلیل درگیری عروق اندام ها و زخم های دیابتی دچار  قطع عضو می شوند بسیار کاهش یافته است در حال حاضر در بیشتر دنیا از جمله ایران حتی در مراحل انتهای زخم پای دیابتی با آنژیوگرافی و آنژیوپلاستی که نهایتا با بازکردن عروق مسدود پا خونرسانی به اندام تحتانی را بهبود می بخشد از خطر قطع عضو رهایی می یابند و سرعت ترمیم زخم هایشان بسیار تسریع مییابد . 

 

 

چاپ مطلب